| تبليغات | X |
|
پرنده های قفسی عادت دارند به بی کسی .....
|
هیچ کس دفترچه عمر مرا امضا نکرد
هیچ دستی دست تنهای مرا پیدا نکرد
آنقدر در حجم سنگین سکوتم مرده ام
سنگ حتی این سکوت سرد را معنا نکرد
موج دریا پشت درهای دلم در انتظار
این کویر خسته را ابر کسی دریا نکرد
بس غزل ها گفتم و بس راهها رفتم ولی
شعر حتی راز چشمان تورا افشا نکرد
ذره ذره آب شد برف سکوت سرد تو
رودهایت خلوت باغ مرا زیبا نکرد
